auteur

Wie is Antoine Bomon?

Antoine Bomon werd geboren op 12 augustus 1950 in het Oost-Vlaamse provinciestadje Zottegem, maar verblijft al sinds 1962 te Gent. Al ruim een halve eeuw laat deze artistieke duizendpoot zijn leeuwensporen na in tal van creatieve sectoren. Van jongs af aan vertoonde Bomon een brede interesse voor tal van cratieve sectoren. Op twaalfjarige leeftijd werkte hij zijn eerste prentenboek af. Op z'n vijftiende had hij al (terwijl hij nog op de schoolbanken zat) zijn eerste "bedrijfje": in de Gentse stationsbuurt beschilderde hij ruiten van cafés en dancings, borstelde hij muurschilderingen en tekende hij reclamepamfletten voor buurtwinkels.

 

Striptekenen

 

Toen hij op 14-jarige leeftijd voor een buitenschools project met een kunstfotograaf-reporter (vriend van zijn leraar plastische kunsten Karel Dierickx), een bezoek bracht aan de Brusselse tekenaar Mitacq (tekenaar van de toen populaire stripreeks De Beverpatroulje, die wekelijks in het stripblad Robbedoes verscheen) werd zijn belangstelling voor striptekenen gewekt. "Ik was nog geen kwartier terug thuis of ik zat al aan de keukentafel te tekenen, met het gesigneerde album dat ik van Mitacq had gekregen opengeslagen voor mijn neus," vertelt hij daarover. "Een eigen figuurtje bedenken was echter moeilijker dan gedacht. Ik probeerde het met een ridder die wat op De Rode Ridder uit die tijd leek, maar dat personage op ieder volgend prentje in een andere houding tekenen lukte niet. Dan maar met een hond experimenteren, een stuntelige kopie van Willy Vandersteen's Bessy. Maar ook dat lukte niet. Op het ene prentje had het arme beest het achterste van een misvormd paard, op het volgende de kont van een kreupele olifant met een pluimstaart. Maar opgeven is een woord dat nooit in mijn woordenboek heeft gestaan. Op mijn 15de creëerde ik mijn eerste realistisch personage dat al min of meer op een echt stripfiguur begon te lijken. Dat ging al wat vlotter, omdat ik zelf model stond voor het personage. De spiegel was toen mijn beste maatje. Uren stond ik er voor en ik probeerde elke beweging die ik maakte en elke gelaatsuitdrukking zo perfect mogelijk na te tekenen. In het grafisch onderwijs dat ik toen volgde zaten we nog braafjes kubussen, cilinders, piramiden en letters te tekenen. Anatomie was in die eerste jaren nog niet aan de orde. Dus bracht een schriftelijke cursus van de Parijse Tekenschool ABC naast de spiegel ook een oplossing om het menselijk lichaam vanbinnen en vanbuiten beter te leren kennen. Waardoor ik later in de academie al wat vlotter een naaktmodel kon tekenen dan de collega-studenten die nog maar pas uit het kubussenstadium waren gestapt."

 

"Geleidelijk aan verloor ik echter mijn belangstelling voor realistische strips. Het realisme wou ik voorgehouden voor mijn schilderijtjes, want schilderkunst was ook nog altijd een grote passie, die nog gestimuleerd werd door Camille D’Havé, een grootmeester in de figuratieve schilder- en etskunst. Camille woonde in onze straat en werd zo’n beetje mijn artistieke mentor op dat vlak. Ik had een jaar of twee daarvoor met mijn leraar Karel Dierickx na de schooluren al talrijke tentoonstellingen en ateliers bezocht van bekende kunstenaars, waaronder deze van Landuyt, Raveel en Wittevrongel, kunstenaars die toen furore maakten op de Belgische kunstmarkt. Ik voelde me perfect thuis in die wereld van canvas, verf en penselen. Ik voelde me zelfs al getrouwd met de schilderkunst, maar de liefde voor het stripverhaal bleef als een jonge maîtresse aan de wanden van mijn geest kleven. Het ene moment zat ik dus op mijn zolderkamer (ja, ik had een kamer in ons huis vlak onder de dakpannen!) aan mijn werktafel prentjes te tekenen en scenario’s te bedenken en het volgende zat ik voor mijn eigenhandig in elkaar geflanste schildersezel de geur van olieverf op te snuiven en Daniël in de Leeuwenkuil te schilderen. De schilderkunst en vaak filosofische gesprekken met veel oudere kunstenaars maakten me een stuk volwassener dan een knul van 15-16 hoeft te zijn. Maar het striptekenen, dat toen nog niet als een kunstvorm werd beschouwd, hield het kind in mij levendig. Donald Duck en andere dierenfiguren uit de Disneyfabriek bekoorden me het meest. Als kind van het platteland was ik omzeggens tussen dieren opgegroeid en de geuren van de natuur zaten al van toen ik een baby was onder mijn vingernagels. Ik vond het dus grappig om dieren met menselijke trekjes te bekijken en te tekenen."

 

Muziek

 

Tegelijk was de tiener Bomon een tijdje actief op de muziekscene. Met onder andere Rita Lagrou, die enkele jaren later de moeder werd van onze Vlaamse wereldster Helmut Lotti, richtte hij in 1966 een popgroepje op. Nadat Rita haar muzikale droom had opgegeven om in de soepcentrale van haar vader te gaan werken, werd Antoine Bomon zanger van het Gentse popgroepje The Spacemen. Na een aantal muzikale avontuurtjes hing hij echter voorgoed zijn gitaar aan de wilgen om zich volledig aan zijn studie aan de Gentse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te wijden.

 

De eerste Mensmuisjes

 

Op 17-jarige leeftijd (op 21 februari 1968, tussen 3 en 4 uur ‘s nachts om precies te zijn – hij noteerde de “scheppingsdatum” in zijn dagboek) zagen Robby en Canty, zijn twee eerste Mensmuisjes, het levenslicht. "Ik droomde er toen van om rond deze figuurtjes een nieuwe stripreeks te creëren, maar de weg van denken naar doen is lang en lastig, zoals Cervantes’ Don Quichot al zei. Ik tekende honderden prentjes van mijn Mensmuisjes en bedacht verscheidene verhaaltjes, maar een echt album kwam nog niet uit de nog wat krampachtige tienervingers. Na enkele platen begon ik telkens opnieuw. Ik geloof dat ik sommige platen wel honderd keer getekend heb, telkens een beetje anders, een beetje beter, maar nooit met een echt bevredigend resultaat."

 

Militaire dienstplicht

 

Na een commando-opleiding werd Bomon door de legerleiding ingedeeld bij het in Duitsland gekazerneerde elitekorps Eerste Karabiniers Prins Boudewijn. Hij werd er meteen aangesteld tot korpstekenaar, illustrator en redacteur van het regimentsblad. Hij volgde tegelijk een schriftelijke cursus ‘Commercial Art, Illustration and Design’ aan de wereldvermaarde Amerikaanse Famous Artists School. Hij tekende de plannen voor de verbouwing van de mess der officieren en versierde de sportzaal van de Bremerkazerne te Siegen (geboortestad van onze grote Vlaamse schilder P.P. Rubens) met een tiental reusachtige fresco's. En zijn eerste Mensmuisjes maakten er hun debuut in het solatenblad De Carpat.

 

Belvision en de iconen van het Belgisch stripverhaal

 

Meteen na zijn legerdienst werkte hij enkele maanden als nachtwaker voor een bekend securitybedrijf en bereidde hij zich ondertussen voor op een toelatingsexamen als tekenfilmanimator. Hij slaagde en onder leiding van striptekenaar Morris werkte hij in de Brusselse tekenfilmmaatschappij Belvision mee aan de eerste langspeelfilm van de wereldberoemde stripheld Lucky Luke. In de studio's en wandelgangen van de legendarische stripuitgeverijen Lombard en Dupuis maakte hij persoonlijk kennis met (toen al) beroemde striptekenaars, waaronder Hergé, Bob De Moor, Franquin, Peyo en het duo Uderzo en Goskinny. "Mijn eerste persoonlijke ontmoeting met Marc Sleen en zijn vrij positieve kritiek op mijn tekenwerk was eveneens een stimulans om op dit artistieke pad verder te gaan. Maar het lot en mijn nogal wispelturige natuur duwden me in 1971 in een andere artistieke richting."

 

Terug naar de pure schilderkunst en andere creatieve activiteiten

 

"Na een bezoek aan het Louvre en de musea van de Franse impressionisten ging ik me weer heel toegewijd toeleggen op de pure schilderkunst en de Mensmuisjes werden samen met de 'Grote Jeugddroom' in een lade gestopt."

In de daaropvolgende decennia doorzwom Bomon zowat alle mogelijke creatieve vijvers. Hij was medestichter, voorzitter en bestuurslid van verscheidene culturele organisaties. Hij organiseerde kunsttentoonstellingen met eigen werk en dat van opkomende talenten, leidde een succesvol reclamebureau, ontwierp en bouwde toneel- en filmdecors, praalwagens en blikvangers voor winkels. Hij stampte een kunstgalerij uit de grond en in 1987 speelde hij zelfs de hoofdrol in een bekroonde kortfilm.

 

Stripmicrobe duikt zo nu en dan weer op

 

Zo nu en dan kwam de stripmicrobe nog eens bovendrijven. Medio jaren 80 haalde Bomon de Mensmuisjes nog eens vanonder het stof. Er verschenen wekenlang strookjes in het regionale weekblad Gazet van Gent en hij tekende een compleet zwart-wit Mensmuizenalbum, dat alweer in een la verdween nog voor het uitgegeven werd. Wegens niet tevreden over het eindresultaat en andere creatieve interesses.

Eind ’88 creëerde hij Babydoll, “de eerste als zodanig herkenbare proefbuisbaby uit de stripgeschiedenis”. Dit ludieke cartoonfiguurtje kreeg meteen een vaste stek in een aantal populaire damesbladen van de Nederlandse uitgeversreus Vrijbuiter (thans Audax Groep), en kort daarop ook in enkele Vlaamse weekbladen. Tussen 1989 en 1995 tekende Bomon ruim 500 twee-prentenstripjes met Babydoll in de hoofdrol. In totaal bereikte hij daarmee wekelijks twee miljoen lezers in Vlaanderen, Nederland, Suriname, Zuid-Afrika en de Nederlandse Antillen. Er werd Babydoll-merchandising voorbereid en zelfs een tekenfilmserie, maar tot een stripalbumreeks kwam het niet, vooral door tijdgebrek (hij leidde in die periode ook nog een goed draaiend reclamebureau). Door het succes dat hij met Babydoll oogstte belandden de Mensmuisjes volledig in de vergeethoek. Na een pijnlijke relatiebreuk in het jaar 1995 hield hij het striptekenen weer eens voor bekeken. Hij stortte zich in de daaropvolgende jaren in verscheidene andere creatieve beroepsbezigheden, waaronder de creatie van een mobiel pretland (wat ook al een grote jeugddroom was).

 

Bomon organiseerde enkele succesvolle gezinsevenementen rond zijn cartoonkind Babydoll, schreef een paar autobiografische boeken en richtte in 2014 samen met zijn dochter Nirphania uitgeverij Annibo op. Momenteel is hij nog op verscheidene creatieve terreinen actief en werkt hij tussendoor met een onblusbaar enthousiasme verder aan zijn levenswerk: ‘Het Land van Bomon’, een unieke en bijzonder feeërieke ambulante speelstad, die al (gedeeltelijk) op tal van evenementen in alle Vlaamse provincies te zien was…

 

Mensmuisjes opnieuw vanonder het stof

 

"Hoewel ik geen stripjes meer tekende bleef Babydoll al die tijd zoiets als een dochtertje. In december 2016 besloot ik haar een grondige facelift te geven en dan toch maar eens een stripalbum met haar in de hoofdrol te maken. Tegelijk werkte ik aan de voorbereidingen voor een stripverhaal rond de figuurtjes Sam & Quinten die mijn dochter Nirphania had bedacht en waarvoor ze al een aantal verhaaltjes had geschreven. Op een avond kwamen mijn Mensmuisjes Robby en Canty nog eens ter sprake. Nirphania had het zwart-wit album nog als kind gelezen, vóór de originele platen tijdens een verhuis verloren gingen. Het verhaal en de figuurtjes Robby en Canty waren haar altijd bijgebleven, zei ze. Dus haalde ik met een vleugje nostalgische weemoed Robby en Canty nog eens vanonder het stof. De volgende dag had ik een ruw scenario voor een nieuw stripalbum bedacht. Ik was op slag weer in de ban van mijn eerste cartooncreaties en zag intussen de duizenden tekeningen die ik als jonge dromer van hen maakte weer aan mijn geestesoog voorbijtrekken. Oude invallen kwamen weer glashelder boven water drijven en gaven m’n inspiratie een boost zoals ik er nog nooit eerder een gekend had."

 

Eerste album in kleur

 

"Thans, nog geen drie maanden later, heb ik een volledig kleurrijk album van de Mensmuisjes klaar van zo maar eventjes 80 pagina’s. Al de figuurtjes werden traditioneel met de hand getekend, maar voor de achtergronden ontwikkelde ik een vernieuwende techniek: een combinatie van digital painting en fotomontage, waardoor de band met de werkelijke wereld versterkt wordt. Ik bedacht intussen ook nog een hele resem nieuwe Mensmuisjes, die mede het verhaal bevolken en opvrolijken en ook in latere albums (als ik de kans krijg er nog te maken) nog een rol zullen toebedeeld krijgen. En daarmee is die halve-eeuw-oude jeugddroom (een eigen nieuwe stripreeks lanceren) eindelijk gerealiseerd. Of de stripliefhebbers de Mensmuisjes in hun hart zullen sluiten moet ik nog afwachten. Maar intussen heb ik voor mezelf (en hopelijk ook voor anderen!) toch bewezen dat gepensioneerde “ouwe zakken” zoals we wel eens door de jeugd genoemd worden, op velerlei vlakken niet moeten onderdoen voor actieve, gezonde twintigers. Op dromen najagen staat geen leeftijd. Op ze realiseren evenmin!"

 

Op antoinebomon.eu kun je uitgebreid kennis maken met al het werk van deze all-round kunstenaar

Brand

Creation

 

Aliquam nullam tortor proin justo malesuada bibendum inaugue blandit praesent per purus

amet voluptate tellus ante consequat ipsum tellus diam nullam laoreet sem sit curabitur commodo ipsum consectetuer.

 

 

 

SEO Optimization

 

Aliquam nullam tortor proin justo malesuada bibendum inaugue blandit praesent per purus

amet voluptate tellus ante consequat ipsum tellus diam nullam laoreet sem sit curabitur commodo ipsum consectetuer.